Wybrani - na granicy rzeczywistości. Rozdział 3

Rozdział 3

'' Ludzie zawsze mają swoje tajemnice. Chodzi tylko o to, żeby je odgadnąć.'' ~  Stieg Larsson.

 

 

 

Zetknięcie z ziemią było bardzo bolesne. Można by przypuszczać, że nieznajomy uchroni Samanthe przed groźnym, może nawet śmiertelnym upadkiem z pierwszego piętra szkoły, ale tak się nie stało. Tuż przy ziemi, wypadła mu ona z rąk. Oprzytomniała dopiero wtedy, gdy poczuła pulsujący ból w nadgarstku, a następnie smak krwi w ustach - musiała nieświadomie przygryźć wargę w trakcie spadania. Oszołomiona rozejrzała się i zobaczyła, że nieznajomy idzie w jej stronę, utykając na jedną nogę.

 - Nic ci nie jest? - spytał spokojnym głosem, z ręką przy nosie, tamującą krwotok.

Sam nic nie odpowiedziała. Dopiero teraz zorientowała się, że nieznajomym jest ten sam chłopak, który - jak to ujęła Nina - ''pożerał'' ją wzrokiem. Teraz wyglądał nieco inaczej. Nie miał na głowie kaptura, jego kruczoczarne włosy opadły na czoło. Na jego lewym policzku widniała długa, wklęsła blizna. Buty jak i resztę ubrań, pobrudzone miał błotem i ziemią, ale jego oczy ... jego oczy nadal były idealne.

Spojrzała na szkołę. Przerażona wstała, ignorując ból i zobaczyła, że ogień rozprzestrzenił się tylko w sali, w której miała lekcje. Reszta szkoły stała w nienaruszonym stanie.w niektórych salach nadal prowadzone były spokojne i nudne zajęcia, wśród zasypiających i znużonych uczniów.

 - O matko Nina!!! - krzyknęła - Muszę zobaczyć co z Niną!!!

Biegła w stronę głównego wejścia, które było najszybszym sposobem dostania się do środka - nie licząc okien, które niestety były zamknięte, z powodu silnego, porywistego wiatru.

Drogę zastąpił jej nieznajomy, łapiąc ją mocno za nadgarstki. Po chwili siłowania, powiedział:

 - Hej, posłuchaj mnie. Wszyscy są cali, nic im już nie grozi. Zaraz zjawi się tu straż pożarna i ugasi ogień, chociaż za niedługo powinien sam zniknąć.

 - Skąd to wiesz? W ogóle kim ty jesteś!? - powiedziała przestraszona, wyrywając ręce z uścisku chłopaka.

 - Mów mi Jason.

 - Trzeba zadzwonić na policje! Został zabity ... - przerwała zastanawiając się kim była dokładnie zabita osoba i kto tak właściwie był zabójcą.

 - Chodź ze mną.

 - C .. co? - zająknęła się.

 - Chodź ze mną. - powtórzył.

 - O czym ty gadasz, do cholery! - krzyknęła odpychając go. - Spłonęła szkoła, nie wiem gdzie jest Nina i mój brat, a ty chcesz się gdzieś ze mną przejść? Oszalałeś człowieku?

 - Nie szkoła, tylko sala, a ogień nie był prawdziwy. Cóż nie mamy zbyt wiele czasu. Przykro mi. - powiedział nadal utrzymując ten sam spokojny ton głosu. Wsunął rękę do kieszeni bluzy i wyciągnął z niej niewielką strzykawkę, wypełnioną niebieskim płynem. Sam poczuła lekkie ukłucie w prawym ramieniu, później była tylko ciemność.

                                                                ~~~~~~~~~~~~~

Obudziła się, leżąc na miękkim łóżku . Owinięta była zielonym, wełnianym kocem, dziurawym w jednym miejscu. Wokół niej znajdowało się dużo starych rzeczy, przez sentyment nie wyrzucanych, nie niszczonych  i nie sprzedawanych. Pierwszą jej myślą, gdzie może się znajdować, była ''stodoła'', nie myliła się. Przez szpary w obitych deskach, dostawało się blade światło księżyca. Była to deszczowa noc, jak przystało na prawdziwą jesień, przygotowującą ludzi na nadejście mroźnej zimy. Samantha nadal leżąc nieruchomo, w pół śnie - myślała o tym co przytrafiło jej się kilka godzin temu. Między innymi o pięknym, błękitnookim chłopaku, który zaniósł ją nieprzytomną do obskurnej, pełnej pajęczyn, starej stodoły, która wprawiała ją w obrzydzenie. Rękę miała posmarowaną czymś lepkim, jakby żelem, ale nie czuła już pulsującego bólu. Postawiła sobie w głowie kilka pytań, stwierdzając po chwili, że nie chce znać na nie odpowiedzi. Ostrożnie rozejrzała się po obcym miejscu i nagle zobaczyła Jason'a, siedzącego na starej skrzynce. W duchu dziękowała, że jest odwrócony tyłem. Wszystko co zrobiła później było czystym impulsem. Po cichu wstała z wersalki, złapała za łopatę opartą o jedno z pudeł, leżących obok, zakradła się do chłopaka, zamachnęła i ...

 - Wiem, że za mną stoisz. Głośno chodzisz. Łopatę też za głośno wzięłaś.

 - Mogłabym cię teraz nią uderzyć i ogłuszyć, a musisz wiedzieć, że nie kontroluję swojej siły zbyt dobrze, więc nie zdziwiłabym się gdybyś tego nie przeżył. - odpowiedziała z pogardą.

Odwrócił się. Samantha zobaczyła jego szkliste oczy.

 - Chcesz mnie załatwić łopatą? Już nawet nie będę  przypominać, że niedawno uratowałem ci życie. Jakieś wynagrodzenie mi się należy. Zresztą, chcąc kogoś zabić, raczej nie podchodzisz do niego i nie mówisz '' Hej, zaraz walnę cię łopatą.'' - to nie pomaga.

 - Kim jesteś i dlaczego mnie tu przyprowadziłeś?!

 - Dobre pytanie. Jesteśmy tu po to, żeby ci wszystko wyjaśnić. Między innym kim ja jestem i kim ty jesteś. - odpowiedział z uśmiechem.

 - Jestem Samantha Crow i nie chce twoich wyjaśnień. - powiedziała dumnie. - Jesteś psychiczny. Gardzę takimi jak ty! A teraz przepraszam, ponieważ zamierzam wrócić do domu!

 - Mam rozumieć, że nie chcesz żebym cię odprowadził?

Spojrzała na niego zła i skręciła w lewo. Żarówka raziła ją w oczy.

 - Nie chce nic mówić, a tym bardziej cię denerwować, ale drzwi są w przeciwną stronę.

 - Wiem. - odpowiedziała, skręcając do drzwi i targając za sobą, ciężką łopatę. Łapiąc za klamkę, usłyszała za sobą:

 - Mam wrażenie, że niedługo znowu się zobaczymy.

Zignorowała go i wyszła ze stodoły.

 

Odbiegła od niej jak najszybciej się dało, bojąc się, że chłopak pójdzie za nią, aby ją dogonić. Przed sobą widziała gęsty, ciemny las. Doskonale wiedziała gdzie jest i wierzyła, że szybko trafi do domu, co dodało jej otuchy i osłabiło strach, który towarzyszył jej od rana. Szła wzdłuż ścieżki, drżąc z zimna, w przemoczonych butach. Deszcz padał coraz silniej. Po chwili zorientowała się, że nadal trzyma w dłoni ciężką, zardzewiałą łopatę. Bez wahania puściła ją, a ta wpadła w jedną z kałuż. Idąc szybkim marszem zastanawiała się czy Chris i babcia czekają na nią w domu, czy też postanowili ją poszukać, a może zmartwieni wezwali policje? Jej myśli przerwały obce szepty, dochodzące z naprzeciwka. Przed jej oczami ukazało się dwunastu, wysokich, zakapturzonych postaci, tworzących półkole, które uniemożliwiło jej dalsze przejście. Kiedy zdjęli swe kaptury, odsłaniając twarze, Samantha zobaczyła te same wystające kości policzkowe i zakrwawione wargi. Już raz widziała jedną z tych postaci - w szkole zanim rozpętał się chaos. Każdy z mężczyzn, oprócz tych samych twarzy, miał długi, ciemny płaszcz. Różniły się one tylko odcieniami. Sam odwróciła się o mało, nie potykając się o własne nogi i zaczęła uciekać. Postacie - jak na kogoś kto prawie w ogóle nie ma tkanki mięśniowej i wygląda, jak ''chodzący kościotrup'' - pobiegły za dziewczyną, poruszając się bardzo zwinnie. Nagle Sam poślizgnęła się na trawie i upadła brudząc ubranie. Jej włosy zlepiły się w jeden kołtun. Poczuła mocny uścisk chudej dłoni, na przemoczonej nogawce.
 - Puszczaj!!! - krzyknęła, wyrywają się, tracąc przy tym jeden z butów.
Szybko wstała. Zdyszana i przemoczona do suchej nitki dobiegła do stodoły. Skuliła się, łapiąc oddech. Jason szybko do niej podszedł, zamykając drewniane drzwi. Chude postacie zniknęły.
 - Usiądź. - powiedział, wskazując na dziurawą wersalkę i podając ciepły koc.
Przestawił skrzynkę, siadając na przeciwko niej.
 - Widzę, że zgubiłaś buta. - mruknął. - Dasz mi wreszcie wszystko wyjaśnić, czy znowu zamierzasz uciekać?
 - Wiedziałeś, że tam będą. - powiedziała z pewnym wyrzutem.
 - Tak, wiedziałem, ale jesteś tak wyjątkowo upartą osobą, że nawet gdybym ci powiedział, to i tak byś wyszła. Stwierdziłem, że nie ma się co wysilać, a pójść za tobą niestety nie mogłem.
 - Czemu? - dodała po chwili - Nie żebym chciała, żebyś za mną szedł, po prostu pytam. Czysta ciekawość.
 - Jest środek nocy, co równa się z tym, że od godziny szóstej, do godziny dwudziestej drugiej nie mogę opuszczać tego, jakże uroczego miejsca. - powiedział z ironią.
Samantha patrzyła na niego jak na osobę niespełna rozumu. Chłopak musiał to zauważyć.
 - Wiem. Teraz nic z tego nie rozumiesz i uważasz, że brakuje mi jakiejś klepki, dlatego pozwól, że zacznę od ... od początku.
 - W takim razie słucham.
 - Dobrze, to zaczynajmy. Wszystko na ziemi, każda najmniejsza rzecz, musi się równoważyć. Mamy kolor biały, ale i czarny, trawę i niebo, dobro i zło, coś słodkiego i coś kwaśnego, coś przyciągającego i coś odpychającego, można tak wymieniać w nieskończoność. Skupmy się na jasności i ciemności, bo to właśnie o nich ci dzisiaj opowiem. Z czym ci się kojarzą?
 - Jasność z dniem, a ciemność z nocą. - odpowiedziała niepewnie.
 - Właśnie. To są tak zwani: '' przedstawiciele '' jasności i ciemności, ale wymieniłaś tylko jeden przykład, a tych przykładów jest więcej. Normalni ludzie, albo normalnie wychowani o nich nie słyszeli, więc się nie przejmuj.
 - Czyli ci '' przedstawiciele '' to jest to co nam się z czymś kojarzy?
 -  Możesz sobie to w ten sposób tłumaczyć.
 - A kolejni przedstawiciele?
 - Drugim przedstawicielem jasności są osoby. Tak, dobrze usłyszałaś, osoby. Rodzą się one z pięknymi, nieludzkimi, błękitnymi oczami i nazywane są Wybranymi. Wyglądają jak ludzie, ale mogą stąpać po ziemi, tylko w dzień, w jasność, gdy zapada zmrok, muszą pozostać w obojętnie jakim pomieszczeniu. Ich zadaniem jest chronienie jasności, przed ciemnością - najkrócej tłumacząc.
Nadążasz?
 - Chyba tak.
 -  Dobrze, tak więc teraz o drugim przedstawicielu ciemności. Są nimi te postacie, które już dzisiaj kilkakrotnie zdążyłaś spotkać. Nazywamy ich '' kościotrupami''. Uwielbiają bawić się ludzkim cierpieniem, a karmią się strachem. To między innymi one powodują katastrofy ludzkie i śmierć milionów ludzi. Mimo wszystko jednak ciemność jest na swój sposób słaba i wszystkie rzeczy, które stworzy na ziemi są nieprawdziwe. Kościotrupy nauczyły się z tym radzić, posługują się wiarą naiwnych ludzi. Przykładowo - kiedy widzisz ogień ( tak jak dzisiaj w szkole) automatycznie wierzysz, że jest prawdziwy, bo go widzisz, no i tak na dobrą sprawę czemu miałby być nie prawdziwy? Wtedy cię poparzy, może nawet zabiję, jeśli przestaniesz przez tą chwilę ufać oczom - przeżyjesz i nie dasz satysfakcji ciemności. Tak więc wszystko zależy od wiary, a u ludzi jest ona bardzo chwiejna. Jeszcze do niedawna mogli poruszać się po świecie tylko w nocy. Dzisiaj po raz pierwszy jeden z nich pojawił się w szkole, zabijając Wybranego. Nazywał się John.
 - Skąd on się tam znalazł?
 - Właśnie nad tym pracujemy.
 - ''Pracujemy''? - zapytała.
 - Tak. Wybrani nie są pojedynczymi jednostkami. Siła tkwi w grupie.
 -  A ... twoi rodzice? - spytała sama nie wiedząc czemu zaczęła ten temat. - Wiedzą kim jesteś?
 - Oni też są Wybranymi. Jasność się ... powiedzmy, że dziedziczy. Wiesz z pokolenia na pokolenie. - po chwili dodał. - Znam twoich rodziców, babcię też, swoją drogą wspaniała kobieta, a Chrisa ... hmm, jest bardzo skryty, ale ...
Dziewczyna otworzyła szerzej oczy.
 - Znasz ich? Chcesz powiedzieć, że oni ...
 - Tak. Oni również są Wybranymi. Wszyscy. - odpowiedział z uśmiechem.
 - Ale przecież ich oczy nie są błękitne. Pomijając Chrisa.
 - To oczywiste, są dorośli. Kiedy Wybrany dojrzewa jego oczy zmieniają barwę na zwykłą, ludzką. A Chris ma szesnaście lat,
 - Uznajmy, że ci wierze, ale skoro jasność się dziedziczy, to dlaczego ja nie jestem ...
Przerwał jej.
 -  Czasami zdarza się tak, że w rodzinie Wybranych rodzi się zwykłe dziecko - nieudany płód. Małżeństwo może je wychowywać, ale pod warunkiem, że utrzymają wszystko o jasności i ciemności w tajemnicy. Uważali, że jesteś jednym z takich dzieci, ale bardzo się mylili. A wiesz czemu? Bo jesteś kimś o wiele więcej. Kimś na granicy.
 - Na jakiej granicy?
 - Granicy Rzeczywistości.
Nic z tego nie zrozumiała.
 - Nie! - krzyknęła - Moi rodzice wyjechali do Anglii, a Chris ma po prostu ładne, niebieskie oczy i pewnie teraz siedzi z babcią w domu i zastanawia się gdzie jestem!!!
 -  Uważasz, że to normalne, że rodzice wyjeżdżają z dnia na dzień i nie kontaktują się w ogóle z dziećmi?  Samantho ... Wiem gdzie oni są ...
Nie dokończył, bo rozległo się głośne uderzenie. Jason runął na ziemie. Sam zobaczyła przed sobą Chrisa, w rękach trzymał zardzewiałą i lekko zabłoconą łopatę.
 - Chris! On wie gdzie sią nasi rodzice! Pomoże nam!
 - Pomoże?
 - Tak, on jest z jasności, powiedział, że cię zna. On jest dobry! - zaczęła gorączkowo tłumaczyć, klękając przy nieprzytomnym chłopaku. Wokół niego było dużo krwi, z rozciętej rany, z tyłu głowy, zadanej ciężkim narzędziem.
 - Nie zawsze to co jasne jest dobre, Samantho.

 



Wybrani - na granicy rzeczywistości. Rozdział 2

Rozdział  2

''Myślę, że to jest najgorsze. Kiedy tajemnica pozostaje niewyjawiona nie z braku słuchacza, lecz z braku zrozumienia.''  ~  Stephen King

 

Do niewielkiego pokoju wlatywały blade promienie porannego słońca. Samantha poczuła przeszywający chłód. Po raz kolejny budziła się z kołdrą leżącą na ziemi, jakieś dwa metry od łóżka. Czyżby, aż tak bardzo wierzgała się w nocy? Zegarek na nocnej szafce wskazywał godzinę szóstą. Zaspana dziewczyna wstała ociężale, ubrała się i szybkim krokiem wyszła z pokoju. Stojąc na długim korytarzu usłyszała szept. Dochodził on z ostatniej sypialni. Po kilku chwilach rozpoznała głos. Od kiedy babcia o tej porze nie śpi? I u licha do  kogo ona mówi?- pomyślała Sam, po czym zbliżyła się do uchylonych drzwi. Przez szparę zobaczyła swoją babcię, a raczej jej plecy. Stała na przeciwko okna i mówiła, do pustej przestrzeni. Dziewczynie udało się wyłapać niektóre fragmenty zdania, co i tak kosztowało ją wiele wysiłku.

 - Musisz im pomóc .. nie obchodzi mnie to .. tu nie jest już bezpiecznie .. ja .. swoje lata ..

Dziewczynę przeszedł dreszcz. Mimo, że babcia starała się mówić bardzo cicho, Sam wyczuła w jej głosie irytacje i narastającą złość. To dziwne - powiedziała w myślach. Zamiast wejść i oczekiwać wyjaśnień, odeszła od drzwi, twierdząc, że nie obchodzi ją o czym mówiła babcia, choć doskonale wiedziała, że to kłamstwo. Zmęczona zeszła na dół.

 

Do szkoły często jeździła z Chrisem. Zawsze rozmawiali wtedy o tym, jak bardzo nie chce im się siedzieć w szkole i słuchać nudnych wykładów nauczycieli. Uważali to za marnotrawstwo, jakże cennego czasu, który mogliby poświęcić na porządne wyspanie się. Tym razem jednak jechali w milczeniu. Sam zobaczyła, że brat ma bardzo mocno podkrążone oczy. Może też miał złą noc. Chciała zacząć jakoś rozmowę, ale po kilku minutach namysłu poddała się i stwierdziła, że i tak nic to nie da. Przynajmniej nie w tej chwili.

Po kilkudziesięciu minutach byli już na miejscu. Na korytarzu rozpoznała dwie znajome twarze. Pierwszą z nich była Nina - jej najlepsza przyjaciółka, która - mimo, że się przyjaźniły - często ją denerwowała. Wciąż na nowo utwierdzało ją to w przekonaniu, że nie każdy jest idealny. Drugą natomiast był Tommy - przyjaciel Chrisa.

 - Hej! - przywitała ich z promiennym uśmiechem na twarzy Nina i zaczęła (jak to zwykle ona) opowiadać śmieszne historyjki z jej życia, które przytrafiały jej się prawie codziennie.

Sam nie była nawet w najmniejszym stopniu zainteresowana opowiadaniem przyjaciółki. Całą swoją uwagę skupiła na chłopaku o bladej cerze i dużych niebieskich oczach, w czarnej bluzie i spodniach, z kapturem zaciągniętym na głowę, przysłaniającym włosy. Przeszedł obok niej, przeszywając ją wzrokiem. Dziewczyna drgnęła. Po drugiej stronie zobaczyła identycznie ubraną osobę, z tak samo odznaczającymi się na bladej twarzy, błękitnymi oczami. Czyżby dwaj tajemniczy bliźniacy? - pomyślała i uśmiechnęła się sama do siebie.

 - Oni tu są - powiedział Tommy, kierując wzrok na Chrisa, który odpowiedział mu przerażającym spojrzeniem.

 - Czy ktoś mnie w ogóle słucha? - zapytała zirytowana Nina.

 - Tak, tak. Świetna historia, jak wszystkie twoje. Idźcie już pod salę, zaraz dzwonek. - powiedział Chris, odganiając je ręką.

 - Wreszcie raczyłeś się odezwać! To świetnie się składa, bo chyba musimy porozmawiać, braciszku.

 - Tak, musimy. - odpowiedział, po chwili wahania.

 - Dobra, pogadacie później. Chodź pod salę, Sam. - powiedziała Nina, ciągnąc za sobą przyjaciółkę.

 

Po kilki minutach przepychania się na wąziutkich schodach, udało im się dostać przed drzwi sali, w których zaraz miały mieć pierwszą lekcje.

 - Widziałaś tego chłopaka, który przechodził niedaleko nas i ''pożerał'' cię wzrokiem? - powiedziała  entuzjastycznie Nina.

 - Tak, zauważyłam go.

 Ale jak ty go zauważałaś? - dodała w myślach. Podziwiała przyjaciółkę, za to, że mimo, iż żyję w swoim kolorowym, dziecinnym świecie, zawsze wie co się wokół niej dzieje i jest bardziej skoncentrowana od niejednego człowieka, choć nie było tego po niej w ogóle widać.

 - No zobacz! Ja też! Czy tylko mnie dziwi to, że chodzi w kapturze po szkole? Ja rozumiem .. jesień, coraz zimniej i te sprawy, ale bez przesady.

 - Może jest łysy.

 - Nie, wątpię. Hmm, ale nie o tym chciałam. Chodzi mi o jego oczy. - powiedziała Nina, ściszając głos.

 - Coś z jego oczami nie tak?

 - Są takie same jak u Chrisa. Tak samo .. inne. Błękitne jak morze, w którym chciałoby się utonąć.

 - Świetne porównanie. - odburknęła Sam.

W tej samej chwili na korytarzu rozległ się dzwonek, a dziewczyna wchodząc do sali zastanawiała się nad tym co powiedziała jej przyjaciółka. Ten poranek jest dziwaczny - pomyślała i siadła w przedostatniej ławce, przy oknie, a zaraz obok przysiadła się Nina.

 

Na pierwszych zajęciach miały język polski. Zaczął się on sprawdzeniem obecności i uciszaniem gadających uczniów, którzy i tak nic sobie z tego nie robili. Co najciekawsze - wszystkie lekcje wyglądały tak samo. Ta ciągła monotonia mogła dobić. Sam siedziała, podpierając głowę ręką i wyczekiwała dzwonka na przerwę. Bardzo chciała aby ten dzień się skończył, sama nie wiedząc dlaczego. Nagle poczuła strach. Jej ciało zaczęło drżeć, a ręce zrobiły się mokre od potu. Nerwowo rozejrzała się po sali. Wszyscy spokojni i znudzeni siedzieli, udając, że słuchają monologu nauczycielki. Nina spojrzała na przyjaciółkę. Bez wątpienia zorientowała się, że coś jest nie tak.

 - Co ci jest? Cała się trzęsiesz.

 - Ja .. - nie dokończyła, bo w tym samym momencie rozległ się trzask wyłamywanych drzwi.

Do sali wtargnął wysoki mężczyzna. Był tak bardzo wychudzony, że kości policzkowe sterczały w jego bezkrwistej twarzy jak noże. Był łysy, z jasnoszarymi, nieludzkimi oczami, a jego granatowy płaszcz, sięgał do ziemi. Rękawy pobrudzone były lepką, czerwoną mazią. Usta popękane do krwi.

Wszyscy zamarli. Nauczycielka upuściła książkę, na której złotymi literami widniał napis '' Pan Tadeusz''. Nieznajomy nie zwrócił na to uwagi. Rozglądał się po sali. Nagle jego szarawe oczy utkwiły w Sam, której serce chciało wyskoczyć z klatki piersiowej. Ku jej zdziwieniu, drgawki ustały, czego nie można było powiedzieć o strachu, który ciągle narastał.

 - Ty - wysyczał mężczyzna i ruszył w jej stronę.

Samantha nie wiedziała co robić. Wszystko trwało kilka sekund. Nikt w klasie się nie poruszył, nie krzyczał, jakby byli zahipnotyzowani. Czyżby strach ich sparaliżował?

Nieznajomy podniósł wychudzoną rękę, a Sam przygotowała się na cios, gdy ktoś w kruczym ubraniu rzucił się na ''kościotrupa'' i o dziwo - nie było słychać dźwięku łamanych kości.

 - Po raz kolejny to ja stoję nad tobą i tryumfuje.

 - Zadziwiająca jest twoja wiara w siebie. - wysapał mężczyzna, leżąc przygnieciony do podłogi. Uśmiechnął się, a w jego ręce, znikąd pojawił się srebrny sztylet, który przebił serce przeciwnika.

Rozpoczął się chaos. Wszyscy zaczęli uciekać, taranując się wzajemnie. Sam dopiero teraz zobaczyła, że cała sala stanęła w płomieniach. Ktoś wpadł na nią, powalając ją na ziemie. Przez dym nie była wstanie nic zobaczyć, zaczęła się dusić.

 - Nina!!! - krzyknęła błagalnym tonem, leżąc na podłodze i przysłaniając twarz rękami, aby ochronić się przed buchającym ogniem.

W tej samej chwili ktoś wziął ją na ręce, wybił szybę i wyskoczył z pierwszego piętra, razem z dziewczyną w rękach. Półprzytomna Sam krzyknęła, czując jak coraz szybciej zbliża się do powierzchni ziemi.

 

 

 





Wybrani - na granicy rzeczywistości. Rozdział 1

Rozdział 1

"Książka, która nie została jeszcze przeczytana zawsze jest bardziej intrygująca od tej, która została wyuczona na pamięć." ~ Cassandra Clare ( Dary Anioła. Miasto zagubionych dusz)

 

Było to listopadowe popołudnie. Samantha wracała busem ze szkoły, drogą rozciągającą się przez gęsty, zamglony las, z drzewami bez liści, które wzbudzały w niej pewien niepokój, jakby nie były to tylko drzewa, ale postacie z nienaturalnie długimi kończynami. Dziewczyna nie była przyzwyczajona do takiej drogi powrotnej, zawsze wracała pieszo przez zakurzone miasto, a cały marsz zajmował jej czasem nawet niecałe pięć minut. Jednak odkąd jej rodzice wyjechali do Anglii nie miała wyboru. Razem z o rok starszym bratem - szesnastoletnim Christopherem - musiała wprowadzić się do swojej babci, mieszkającej za miastem

                                                          ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Po dobrych dwudziestu minutach była na miejscu. Stanęła na drewnianym ganku i zobaczyła duży, stary dom, w którym teraz mieszkała. Szybko złapała za gałkę otwierając drzwi, po czym zatrzasnęła je z hukiem. Szyby w oknach zadrżały.

 - Samantho, to ty?

 - Tak babciu! - krzyknęła z korytarza zdejmując buty i kurtkę - I doskonale wiesz, że nie przepadam kiedy ktoś zwraca się do mnie ''Samantho'', wystarczy ''Sam'' - dodała z lekką irytacją i nie czekając na odpowiedz wbiegła po schodach i skierowała się w stronę swojego pokoju, poprawiając burzę włosów. Siadła przy biurku i zaczęła wyciągać zeszyty. Gdy zobaczyła jakie wręcz niewykonalne zadanie ma do odrobienia z matematyki,  zdenerwowana, że nie może sobie z czymś poradzić,

zawołała brata.

 - Chris! Przyjdz na chwilę! Musisz mi pomóc z matmą, to zadanie jest okropne!

Chłopak pojawił się w drzwiach. Widząc zdenerwowaną siostrę szybko podszedł do biurka i kończąc czytać treść pracy domowej odparł, z pełną powagą na twarzy:

 -Wybacz, lecz jestem zmuszony odmówić ci pomocy w wykonaniu tego zadania w związku z niezrozumieniem jego treści, wynikającym prawdopodobnie z chwilowej niedyspozycji intelektualnej.

 - Chris! - krzyknęła - To nie czas na twoje głupie żarty! Jak możesz w ogóle żartować w takiej sytuacji? Gdzie ty masz mózg!

 - Od zawsze wiedziałem, że masz wybuchowy charakter, ale żeby aż tak? I o jakąż to sytuacje chodzi, że aż tak bardzo denerwują cię moje błyskotliwe dowcipy. To tylko matma. - powiedział z lekkim uśmieszkiem na twarzy.

Sfrustrowana dziewczyna wstała od biurka i przeszła na drugą stronę pokoju, opadając na swoje duże i bardzo wygodne łóżko, stojące przy oknie, z którego odbijało się słabe światło. Brat powiódł za nią wzrokiem. Po chwili wstał i przysiadł się do niej.

 - Tu nie chodzi wcale o to zadanie, prawda? Zresztą nigdy nie miałaś problemów z matematyką, cyferki to twój żywioł - powiedział dodając po chwili - Sam, co się dzieje?

 - No bo .... nie uważasz, że jest to trochę dziwne? Rodzice wyjeżdżają z dnia na dzień gdzieś nie wiadomo gdzie, a my przeprowadzamy się do babci, która mieszka poza miastem. W ogóle się z nami nie kontaktują. Po ich wyjeździe mama zadzwoniła do mnie tylko dwa razy, a każda rozmowa trwała niecałe pięć minut i dotyczyła tylko szkoły i tego jak się uczę. Dlaczego nie zabrali nas ze sobą?

Chłopak spojrzał na nią dużymi, błękitnymi oczami, w których Sam zobaczyła coś dziwnego, niepasującego do jego oczu. Łzy?

 - Nie wyjechali ''gdzieś nie wiadomo gdzie'' tylko do Anglii. A zresztą ....

 - Tak na dobrą sprawę nie wiemy gdzie! Anglia jest ogromna i są w niej tysiące miast, tysiące domów i miliony ludzi!! - przerwała mu, podnosząc głos.

 - Przestań Sam!! Mam tego dość!! - krzyknął

Samantha osłupiała. Chris był zawsze opanowany i nigdy na nią nie krzyczał, mimo iż miał wiele okazji żeby to zrobić. Co go tak zdenerwowało? Może on też tak bardzo przeżywał sytuacje, w której się znaleźli?

Po dłuższej chwili Christopher wstał i wyszedł z pokoju, zostawiając siostrę wpatrzoną w czerwono-krwistą ścianę.