Wybrani - na granicy rzeczywistości. Rozdział 2

Rozdział  2

''Myślę, że to jest najgorsze. Kiedy tajemnica pozostaje niewyjawiona nie z braku słuchacza, lecz z braku zrozumienia.''  ~  Stephen King

 

Do niewielkiego pokoju wlatywały blade promienie porannego słońca. Samantha poczuła przeszywający chłód. Po raz kolejny budziła się z kołdrą leżącą na ziemi, jakieś dwa metry od łóżka. Czyżby, aż tak bardzo wierzgała się w nocy? Zegarek na nocnej szafce wskazywał godzinę szóstą. Zaspana dziewczyna wstała ociężale, ubrała się i szybkim krokiem wyszła z pokoju. Stojąc na długim korytarzu usłyszała szept. Dochodził on z ostatniej sypialni. Po kilku chwilach rozpoznała głos. Od kiedy babcia o tej porze nie śpi? I u licha do  kogo ona mówi?- pomyślała Sam, po czym zbliżyła się do uchylonych drzwi. Przez szparę zobaczyła swoją babcię, a raczej jej plecy. Stała na przeciwko okna i mówiła, do pustej przestrzeni. Dziewczynie udało się wyłapać niektóre fragmenty zdania, co i tak kosztowało ją wiele wysiłku.

 - Musisz im pomóc .. nie obchodzi mnie to .. tu nie jest już bezpiecznie .. ja .. swoje lata ..

Dziewczynę przeszedł dreszcz. Mimo, że babcia starała się mówić bardzo cicho, Sam wyczuła w jej głosie irytacje i narastającą złość. To dziwne - powiedziała w myślach. Zamiast wejść i oczekiwać wyjaśnień, odeszła od drzwi, twierdząc, że nie obchodzi ją o czym mówiła babcia, choć doskonale wiedziała, że to kłamstwo. Zmęczona zeszła na dół.

 

Do szkoły często jeździła z Chrisem. Zawsze rozmawiali wtedy o tym, jak bardzo nie chce im się siedzieć w szkole i słuchać nudnych wykładów nauczycieli. Uważali to za marnotrawstwo, jakże cennego czasu, który mogliby poświęcić na porządne wyspanie się. Tym razem jednak jechali w milczeniu. Sam zobaczyła, że brat ma bardzo mocno podkrążone oczy. Może też miał złą noc. Chciała zacząć jakoś rozmowę, ale po kilku minutach namysłu poddała się i stwierdziła, że i tak nic to nie da. Przynajmniej nie w tej chwili.

Po kilkudziesięciu minutach byli już na miejscu. Na korytarzu rozpoznała dwie znajome twarze. Pierwszą z nich była Nina - jej najlepsza przyjaciółka, która - mimo, że się przyjaźniły - często ją denerwowała. Wciąż na nowo utwierdzało ją to w przekonaniu, że nie każdy jest idealny. Drugą natomiast był Tommy - przyjaciel Chrisa.

 - Hej! - przywitała ich z promiennym uśmiechem na twarzy Nina i zaczęła (jak to zwykle ona) opowiadać śmieszne historyjki z jej życia, które przytrafiały jej się prawie codziennie.

Sam nie była nawet w najmniejszym stopniu zainteresowana opowiadaniem przyjaciółki. Całą swoją uwagę skupiła na chłopaku o bladej cerze i dużych niebieskich oczach, w czarnej bluzie i spodniach, z kapturem zaciągniętym na głowę, przysłaniającym włosy. Przeszedł obok niej, przeszywając ją wzrokiem. Dziewczyna drgnęła. Po drugiej stronie zobaczyła identycznie ubraną osobę, z tak samo odznaczającymi się na bladej twarzy, błękitnymi oczami. Czyżby dwaj tajemniczy bliźniacy? - pomyślała i uśmiechnęła się sama do siebie.

 - Oni tu są - powiedział Tommy, kierując wzrok na Chrisa, który odpowiedział mu przerażającym spojrzeniem.

 - Czy ktoś mnie w ogóle słucha? - zapytała zirytowana Nina.

 - Tak, tak. Świetna historia, jak wszystkie twoje. Idźcie już pod salę, zaraz dzwonek. - powiedział Chris, odganiając je ręką.

 - Wreszcie raczyłeś się odezwać! To świetnie się składa, bo chyba musimy porozmawiać, braciszku.

 - Tak, musimy. - odpowiedział, po chwili wahania.

 - Dobra, pogadacie później. Chodź pod salę, Sam. - powiedziała Nina, ciągnąc za sobą przyjaciółkę.

 

Po kilki minutach przepychania się na wąziutkich schodach, udało im się dostać przed drzwi sali, w których zaraz miały mieć pierwszą lekcje.

 - Widziałaś tego chłopaka, który przechodził niedaleko nas i ''pożerał'' cię wzrokiem? - powiedziała  entuzjastycznie Nina.

 - Tak, zauważyłam go.

 Ale jak ty go zauważałaś? - dodała w myślach. Podziwiała przyjaciółkę, za to, że mimo, iż żyję w swoim kolorowym, dziecinnym świecie, zawsze wie co się wokół niej dzieje i jest bardziej skoncentrowana od niejednego człowieka, choć nie było tego po niej w ogóle widać.

 - No zobacz! Ja też! Czy tylko mnie dziwi to, że chodzi w kapturze po szkole? Ja rozumiem .. jesień, coraz zimniej i te sprawy, ale bez przesady.

 - Może jest łysy.

 - Nie, wątpię. Hmm, ale nie o tym chciałam. Chodzi mi o jego oczy. - powiedziała Nina, ściszając głos.

 - Coś z jego oczami nie tak?

 - Są takie same jak u Chrisa. Tak samo .. inne. Błękitne jak morze, w którym chciałoby się utonąć.

 - Świetne porównanie. - odburknęła Sam.

W tej samej chwili na korytarzu rozległ się dzwonek, a dziewczyna wchodząc do sali zastanawiała się nad tym co powiedziała jej przyjaciółka. Ten poranek jest dziwaczny - pomyślała i siadła w przedostatniej ławce, przy oknie, a zaraz obok przysiadła się Nina.

 

Na pierwszych zajęciach miały język polski. Zaczął się on sprawdzeniem obecności i uciszaniem gadających uczniów, którzy i tak nic sobie z tego nie robili. Co najciekawsze - wszystkie lekcje wyglądały tak samo. Ta ciągła monotonia mogła dobić. Sam siedziała, podpierając głowę ręką i wyczekiwała dzwonka na przerwę. Bardzo chciała aby ten dzień się skończył, sama nie wiedząc dlaczego. Nagle poczuła strach. Jej ciało zaczęło drżeć, a ręce zrobiły się mokre od potu. Nerwowo rozejrzała się po sali. Wszyscy spokojni i znudzeni siedzieli, udając, że słuchają monologu nauczycielki. Nina spojrzała na przyjaciółkę. Bez wątpienia zorientowała się, że coś jest nie tak.

 - Co ci jest? Cała się trzęsiesz.

 - Ja .. - nie dokończyła, bo w tym samym momencie rozległ się trzask wyłamywanych drzwi.

Do sali wtargnął wysoki mężczyzna. Był tak bardzo wychudzony, że kości policzkowe sterczały w jego bezkrwistej twarzy jak noże. Był łysy, z jasnoszarymi, nieludzkimi oczami, a jego granatowy płaszcz, sięgał do ziemi. Rękawy pobrudzone były lepką, czerwoną mazią. Usta popękane do krwi.

Wszyscy zamarli. Nauczycielka upuściła książkę, na której złotymi literami widniał napis '' Pan Tadeusz''. Nieznajomy nie zwrócił na to uwagi. Rozglądał się po sali. Nagle jego szarawe oczy utkwiły w Sam, której serce chciało wyskoczyć z klatki piersiowej. Ku jej zdziwieniu, drgawki ustały, czego nie można było powiedzieć o strachu, który ciągle narastał.

 - Ty - wysyczał mężczyzna i ruszył w jej stronę.

Samantha nie wiedziała co robić. Wszystko trwało kilka sekund. Nikt w klasie się nie poruszył, nie krzyczał, jakby byli zahipnotyzowani. Czyżby strach ich sparaliżował?

Nieznajomy podniósł wychudzoną rękę, a Sam przygotowała się na cios, gdy ktoś w kruczym ubraniu rzucił się na ''kościotrupa'' i o dziwo - nie było słychać dźwięku łamanych kości.

 - Po raz kolejny to ja stoję nad tobą i tryumfuje.

 - Zadziwiająca jest twoja wiara w siebie. - wysapał mężczyzna, leżąc przygnieciony do podłogi. Uśmiechnął się, a w jego ręce, znikąd pojawił się srebrny sztylet, który przebił serce przeciwnika.

Rozpoczął się chaos. Wszyscy zaczęli uciekać, taranując się wzajemnie. Sam dopiero teraz zobaczyła, że cała sala stanęła w płomieniach. Ktoś wpadł na nią, powalając ją na ziemie. Przez dym nie była wstanie nic zobaczyć, zaczęła się dusić.

 - Nina!!! - krzyknęła błagalnym tonem, leżąc na podłodze i przysłaniając twarz rękami, aby ochronić się przed buchającym ogniem.

W tej samej chwili ktoś wziął ją na ręce, wybił szybę i wyskoczył z pierwszego piętra, razem z dziewczyną w rękach. Półprzytomna Sam krzyknęła, czując jak coraz szybciej zbliża się do powierzchni ziemi.