Wybrani - na granicy rzeczywistości. Rozdział 1

Rozdział 1

"Książka, która nie została jeszcze przeczytana zawsze jest bardziej intrygująca od tej, która została wyuczona na pamięć." ~ Cassandra Clare ( Dary Anioła. Miasto zagubionych dusz)

 

Było to listopadowe popołudnie. Samantha wracała busem ze szkoły, drogą rozciągającą się przez gęsty, zamglony las, z drzewami bez liści, które wzbudzały w niej pewien niepokój, jakby nie były to tylko drzewa, ale postacie z nienaturalnie długimi kończynami. Dziewczyna nie była przyzwyczajona do takiej drogi powrotnej, zawsze wracała pieszo przez zakurzone miasto, a cały marsz zajmował jej czasem nawet niecałe pięć minut. Jednak odkąd jej rodzice wyjechali do Anglii nie miała wyboru. Razem z o rok starszym bratem - szesnastoletnim Christopherem - musiała wprowadzić się do swojej babci, mieszkającej za miastem

                                                          ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Po dobrych dwudziestu minutach była na miejscu. Stanęła na drewnianym ganku i zobaczyła duży, stary dom, w którym teraz mieszkała. Szybko złapała za gałkę otwierając drzwi, po czym zatrzasnęła je z hukiem. Szyby w oknach zadrżały.

 - Samantho, to ty?

 - Tak babciu! - krzyknęła z korytarza zdejmując buty i kurtkę - I doskonale wiesz, że nie przepadam kiedy ktoś zwraca się do mnie ''Samantho'', wystarczy ''Sam'' - dodała z lekką irytacją i nie czekając na odpowiedz wbiegła po schodach i skierowała się w stronę swojego pokoju, poprawiając burzę włosów. Siadła przy biurku i zaczęła wyciągać zeszyty. Gdy zobaczyła jakie wręcz niewykonalne zadanie ma do odrobienia z matematyki,  zdenerwowana, że nie może sobie z czymś poradzić,

zawołała brata.

 - Chris! Przyjdz na chwilę! Musisz mi pomóc z matmą, to zadanie jest okropne!

Chłopak pojawił się w drzwiach. Widząc zdenerwowaną siostrę szybko podszedł do biurka i kończąc czytać treść pracy domowej odparł, z pełną powagą na twarzy:

 -Wybacz, lecz jestem zmuszony odmówić ci pomocy w wykonaniu tego zadania w związku z niezrozumieniem jego treści, wynikającym prawdopodobnie z chwilowej niedyspozycji intelektualnej.

 - Chris! - krzyknęła - To nie czas na twoje głupie żarty! Jak możesz w ogóle żartować w takiej sytuacji? Gdzie ty masz mózg!

 - Od zawsze wiedziałem, że masz wybuchowy charakter, ale żeby aż tak? I o jakąż to sytuacje chodzi, że aż tak bardzo denerwują cię moje błyskotliwe dowcipy. To tylko matma. - powiedział z lekkim uśmieszkiem na twarzy.

Sfrustrowana dziewczyna wstała od biurka i przeszła na drugą stronę pokoju, opadając na swoje duże i bardzo wygodne łóżko, stojące przy oknie, z którego odbijało się słabe światło. Brat powiódł za nią wzrokiem. Po chwili wstał i przysiadł się do niej.

 - Tu nie chodzi wcale o to zadanie, prawda? Zresztą nigdy nie miałaś problemów z matematyką, cyferki to twój żywioł - powiedział dodając po chwili - Sam, co się dzieje?

 - No bo .... nie uważasz, że jest to trochę dziwne? Rodzice wyjeżdżają z dnia na dzień gdzieś nie wiadomo gdzie, a my przeprowadzamy się do babci, która mieszka poza miastem. W ogóle się z nami nie kontaktują. Po ich wyjeździe mama zadzwoniła do mnie tylko dwa razy, a każda rozmowa trwała niecałe pięć minut i dotyczyła tylko szkoły i tego jak się uczę. Dlaczego nie zabrali nas ze sobą?

Chłopak spojrzał na nią dużymi, błękitnymi oczami, w których Sam zobaczyła coś dziwnego, niepasującego do jego oczu. Łzy?

 - Nie wyjechali ''gdzieś nie wiadomo gdzie'' tylko do Anglii. A zresztą ....

 - Tak na dobrą sprawę nie wiemy gdzie! Anglia jest ogromna i są w niej tysiące miast, tysiące domów i miliony ludzi!! - przerwała mu, podnosząc głos.

 - Przestań Sam!! Mam tego dość!! - krzyknął

Samantha osłupiała. Chris był zawsze opanowany i nigdy na nią nie krzyczał, mimo iż miał wiele okazji żeby to zrobić. Co go tak zdenerwowało? Może on też tak bardzo przeżywał sytuacje, w której się znaleźli?

Po dłuższej chwili Christopher wstał i wyszedł z pokoju, zostawiając siostrę wpatrzoną w czerwono-krwistą ścianę.