Wybrani - na granicy rzeczywistości. Rozdział 3

Rozdział 3

'' Ludzie zawsze mają swoje tajemnice. Chodzi tylko o to, żeby je odgadnąć.'' ~  Stieg Larsson.

 

 

 

Zetknięcie z ziemią było bardzo bolesne. Można by przypuszczać, że nieznajomy uchroni Samanthe przed groźnym, może nawet śmiertelnym upadkiem z pierwszego piętra szkoły, ale tak się nie stało. Tuż przy ziemi, wypadła mu ona z rąk. Oprzytomniała dopiero wtedy, gdy poczuła pulsujący ból w nadgarstku, a następnie smak krwi w ustach - musiała nieświadomie przygryźć wargę w trakcie spadania. Oszołomiona rozejrzała się i zobaczyła, że nieznajomy idzie w jej stronę, utykając na jedną nogę.

 - Nic ci nie jest? - spytał spokojnym głosem, z ręką przy nosie, tamującą krwotok.

Sam nic nie odpowiedziała. Dopiero teraz zorientowała się, że nieznajomym jest ten sam chłopak, który - jak to ujęła Nina - ''pożerał'' ją wzrokiem. Teraz wyglądał nieco inaczej. Nie miał na głowie kaptura, jego kruczoczarne włosy opadły na czoło. Na jego lewym policzku widniała długa, wklęsła blizna. Buty jak i resztę ubrań, pobrudzone miał błotem i ziemią, ale jego oczy ... jego oczy nadal były idealne.

Spojrzała na szkołę. Przerażona wstała, ignorując ból i zobaczyła, że ogień rozprzestrzenił się tylko w sali, w której miała lekcje. Reszta szkoły stała w nienaruszonym stanie.w niektórych salach nadal prowadzone były spokojne i nudne zajęcia, wśród zasypiających i znużonych uczniów.

 - O matko Nina!!! - krzyknęła - Muszę zobaczyć co z Niną!!!

Biegła w stronę głównego wejścia, które było najszybszym sposobem dostania się do środka - nie licząc okien, które niestety były zamknięte, z powodu silnego, porywistego wiatru.

Drogę zastąpił jej nieznajomy, łapiąc ją mocno za nadgarstki. Po chwili siłowania, powiedział:

 - Hej, posłuchaj mnie. Wszyscy są cali, nic im już nie grozi. Zaraz zjawi się tu straż pożarna i ugasi ogień, chociaż za niedługo powinien sam zniknąć.

 - Skąd to wiesz? W ogóle kim ty jesteś!? - powiedziała przestraszona, wyrywając ręce z uścisku chłopaka.

 - Mów mi Jason.

 - Trzeba zadzwonić na policje! Został zabity ... - przerwała zastanawiając się kim była dokładnie zabita osoba i kto tak właściwie był zabójcą.

 - Chodź ze mną.

 - C .. co? - zająknęła się.

 - Chodź ze mną. - powtórzył.

 - O czym ty gadasz, do cholery! - krzyknęła odpychając go. - Spłonęła szkoła, nie wiem gdzie jest Nina i mój brat, a ty chcesz się gdzieś ze mną przejść? Oszalałeś człowieku?

 - Nie szkoła, tylko sala, a ogień nie był prawdziwy. Cóż nie mamy zbyt wiele czasu. Przykro mi. - powiedział nadal utrzymując ten sam spokojny ton głosu. Wsunął rękę do kieszeni bluzy i wyciągnął z niej niewielką strzykawkę, wypełnioną niebieskim płynem. Sam poczuła lekkie ukłucie w prawym ramieniu, później była tylko ciemność.

                                                                ~~~~~~~~~~~~~

Obudziła się, leżąc na miękkim łóżku . Owinięta była zielonym, wełnianym kocem, dziurawym w jednym miejscu. Wokół niej znajdowało się dużo starych rzeczy, przez sentyment nie wyrzucanych, nie niszczonych  i nie sprzedawanych. Pierwszą jej myślą, gdzie może się znajdować, była ''stodoła'', nie myliła się. Przez szpary w obitych deskach, dostawało się blade światło księżyca. Była to deszczowa noc, jak przystało na prawdziwą jesień, przygotowującą ludzi na nadejście mroźnej zimy. Samantha nadal leżąc nieruchomo, w pół śnie - myślała o tym co przytrafiło jej się kilka godzin temu. Między innymi o pięknym, błękitnookim chłopaku, który zaniósł ją nieprzytomną do obskurnej, pełnej pajęczyn, starej stodoły, która wprawiała ją w obrzydzenie. Rękę miała posmarowaną czymś lepkim, jakby żelem, ale nie czuła już pulsującego bólu. Postawiła sobie w głowie kilka pytań, stwierdzając po chwili, że nie chce znać na nie odpowiedzi. Ostrożnie rozejrzała się po obcym miejscu i nagle zobaczyła Jason'a, siedzącego na starej skrzynce. W duchu dziękowała, że jest odwrócony tyłem. Wszystko co zrobiła później było czystym impulsem. Po cichu wstała z wersalki, złapała za łopatę opartą o jedno z pudeł, leżących obok, zakradła się do chłopaka, zamachnęła i ...

 - Wiem, że za mną stoisz. Głośno chodzisz. Łopatę też za głośno wzięłaś.

 - Mogłabym cię teraz nią uderzyć i ogłuszyć, a musisz wiedzieć, że nie kontroluję swojej siły zbyt dobrze, więc nie zdziwiłabym się gdybyś tego nie przeżył. - odpowiedziała z pogardą.

Odwrócił się. Samantha zobaczyła jego szkliste oczy.

 - Chcesz mnie załatwić łopatą? Już nawet nie będę  przypominać, że niedawno uratowałem ci życie. Jakieś wynagrodzenie mi się należy. Zresztą, chcąc kogoś zabić, raczej nie podchodzisz do niego i nie mówisz '' Hej, zaraz walnę cię łopatą.'' - to nie pomaga.

 - Kim jesteś i dlaczego mnie tu przyprowadziłeś?!

 - Dobre pytanie. Jesteśmy tu po to, żeby ci wszystko wyjaśnić. Między innym kim ja jestem i kim ty jesteś. - odpowiedział z uśmiechem.

 - Jestem Samantha Crow i nie chce twoich wyjaśnień. - powiedziała dumnie. - Jesteś psychiczny. Gardzę takimi jak ty! A teraz przepraszam, ponieważ zamierzam wrócić do domu!

 - Mam rozumieć, że nie chcesz żebym cię odprowadził?

Spojrzała na niego zła i skręciła w lewo. Żarówka raziła ją w oczy.

 - Nie chce nic mówić, a tym bardziej cię denerwować, ale drzwi są w przeciwną stronę.

 - Wiem. - odpowiedziała, skręcając do drzwi i targając za sobą, ciężką łopatę. Łapiąc za klamkę, usłyszała za sobą:

 - Mam wrażenie, że niedługo znowu się zobaczymy.

Zignorowała go i wyszła ze stodoły.

 

Odbiegła od niej jak najszybciej się dało, bojąc się, że chłopak pójdzie za nią, aby ją dogonić. Przed sobą widziała gęsty, ciemny las. Doskonale wiedziała gdzie jest i wierzyła, że szybko trafi do domu, co dodało jej otuchy i osłabiło strach, który towarzyszył jej od rana. Szła wzdłuż ścieżki, drżąc z zimna, w przemoczonych butach. Deszcz padał coraz silniej. Po chwili zorientowała się, że nadal trzyma w dłoni ciężką, zardzewiałą łopatę. Bez wahania puściła ją, a ta wpadła w jedną z kałuż. Idąc szybkim marszem zastanawiała się czy Chris i babcia czekają na nią w domu, czy też postanowili ją poszukać, a może zmartwieni wezwali policje? Jej myśli przerwały obce szepty, dochodzące z naprzeciwka. Przed jej oczami ukazało się dwunastu, wysokich, zakapturzonych postaci, tworzących półkole, które uniemożliwiło jej dalsze przejście. Kiedy zdjęli swe kaptury, odsłaniając twarze, Samantha zobaczyła te same wystające kości policzkowe i zakrwawione wargi. Już raz widziała jedną z tych postaci - w szkole zanim rozpętał się chaos. Każdy z mężczyzn, oprócz tych samych twarzy, miał długi, ciemny płaszcz. Różniły się one tylko odcieniami. Sam odwróciła się o mało, nie potykając się o własne nogi i zaczęła uciekać. Postacie - jak na kogoś kto prawie w ogóle nie ma tkanki mięśniowej i wygląda, jak ''chodzący kościotrup'' - pobiegły za dziewczyną, poruszając się bardzo zwinnie. Nagle Sam poślizgnęła się na trawie i upadła brudząc ubranie. Jej włosy zlepiły się w jeden kołtun. Poczuła mocny uścisk chudej dłoni, na przemoczonej nogawce.
 - Puszczaj!!! - krzyknęła, wyrywają się, tracąc przy tym jeden z butów.
Szybko wstała. Zdyszana i przemoczona do suchej nitki dobiegła do stodoły. Skuliła się, łapiąc oddech. Jason szybko do niej podszedł, zamykając drewniane drzwi. Chude postacie zniknęły.
 - Usiądź. - powiedział, wskazując na dziurawą wersalkę i podając ciepły koc.
Przestawił skrzynkę, siadając na przeciwko niej.
 - Widzę, że zgubiłaś buta. - mruknął. - Dasz mi wreszcie wszystko wyjaśnić, czy znowu zamierzasz uciekać?
 - Wiedziałeś, że tam będą. - powiedziała z pewnym wyrzutem.
 - Tak, wiedziałem, ale jesteś tak wyjątkowo upartą osobą, że nawet gdybym ci powiedział, to i tak byś wyszła. Stwierdziłem, że nie ma się co wysilać, a pójść za tobą niestety nie mogłem.
 - Czemu? - dodała po chwili - Nie żebym chciała, żebyś za mną szedł, po prostu pytam. Czysta ciekawość.
 - Jest środek nocy, co równa się z tym, że od godziny szóstej, do godziny dwudziestej drugiej nie mogę opuszczać tego, jakże uroczego miejsca. - powiedział z ironią.
Samantha patrzyła na niego jak na osobę niespełna rozumu. Chłopak musiał to zauważyć.
 - Wiem. Teraz nic z tego nie rozumiesz i uważasz, że brakuje mi jakiejś klepki, dlatego pozwól, że zacznę od ... od początku.
 - W takim razie słucham.
 - Dobrze, to zaczynajmy. Wszystko na ziemi, każda najmniejsza rzecz, musi się równoważyć. Mamy kolor biały, ale i czarny, trawę i niebo, dobro i zło, coś słodkiego i coś kwaśnego, coś przyciągającego i coś odpychającego, można tak wymieniać w nieskończoność. Skupmy się na jasności i ciemności, bo to właśnie o nich ci dzisiaj opowiem. Z czym ci się kojarzą?
 - Jasność z dniem, a ciemność z nocą. - odpowiedziała niepewnie.
 - Właśnie. To są tak zwani: '' przedstawiciele '' jasności i ciemności, ale wymieniłaś tylko jeden przykład, a tych przykładów jest więcej. Normalni ludzie, albo normalnie wychowani o nich nie słyszeli, więc się nie przejmuj.
 - Czyli ci '' przedstawiciele '' to jest to co nam się z czymś kojarzy?
 -  Możesz sobie to w ten sposób tłumaczyć.
 - A kolejni przedstawiciele?
 - Drugim przedstawicielem jasności są osoby. Tak, dobrze usłyszałaś, osoby. Rodzą się one z pięknymi, nieludzkimi, błękitnymi oczami i nazywane są Wybranymi. Wyglądają jak ludzie, ale mogą stąpać po ziemi, tylko w dzień, w jasność, gdy zapada zmrok, muszą pozostać w obojętnie jakim pomieszczeniu. Ich zadaniem jest chronienie jasności, przed ciemnością - najkrócej tłumacząc.
Nadążasz?
 - Chyba tak.
 -  Dobrze, tak więc teraz o drugim przedstawicielu ciemności. Są nimi te postacie, które już dzisiaj kilkakrotnie zdążyłaś spotkać. Nazywamy ich '' kościotrupami''. Uwielbiają bawić się ludzkim cierpieniem, a karmią się strachem. To między innymi one powodują katastrofy ludzkie i śmierć milionów ludzi. Mimo wszystko jednak ciemność jest na swój sposób słaba i wszystkie rzeczy, które stworzy na ziemi są nieprawdziwe. Kościotrupy nauczyły się z tym radzić, posługują się wiarą naiwnych ludzi. Przykładowo - kiedy widzisz ogień ( tak jak dzisiaj w szkole) automatycznie wierzysz, że jest prawdziwy, bo go widzisz, no i tak na dobrą sprawę czemu miałby być nie prawdziwy? Wtedy cię poparzy, może nawet zabiję, jeśli przestaniesz przez tą chwilę ufać oczom - przeżyjesz i nie dasz satysfakcji ciemności. Tak więc wszystko zależy od wiary, a u ludzi jest ona bardzo chwiejna. Jeszcze do niedawna mogli poruszać się po świecie tylko w nocy. Dzisiaj po raz pierwszy jeden z nich pojawił się w szkole, zabijając Wybranego. Nazywał się John.
 - Skąd on się tam znalazł?
 - Właśnie nad tym pracujemy.
 - ''Pracujemy''? - zapytała.
 - Tak. Wybrani nie są pojedynczymi jednostkami. Siła tkwi w grupie.
 -  A ... twoi rodzice? - spytała sama nie wiedząc czemu zaczęła ten temat. - Wiedzą kim jesteś?
 - Oni też są Wybranymi. Jasność się ... powiedzmy, że dziedziczy. Wiesz z pokolenia na pokolenie. - po chwili dodał. - Znam twoich rodziców, babcię też, swoją drogą wspaniała kobieta, a Chrisa ... hmm, jest bardzo skryty, ale ...
Dziewczyna otworzyła szerzej oczy.
 - Znasz ich? Chcesz powiedzieć, że oni ...
 - Tak. Oni również są Wybranymi. Wszyscy. - odpowiedział z uśmiechem.
 - Ale przecież ich oczy nie są błękitne. Pomijając Chrisa.
 - To oczywiste, są dorośli. Kiedy Wybrany dojrzewa jego oczy zmieniają barwę na zwykłą, ludzką. A Chris ma szesnaście lat,
 - Uznajmy, że ci wierze, ale skoro jasność się dziedziczy, to dlaczego ja nie jestem ...
Przerwał jej.
 -  Czasami zdarza się tak, że w rodzinie Wybranych rodzi się zwykłe dziecko - nieudany płód. Małżeństwo może je wychowywać, ale pod warunkiem, że utrzymają wszystko o jasności i ciemności w tajemnicy. Uważali, że jesteś jednym z takich dzieci, ale bardzo się mylili. A wiesz czemu? Bo jesteś kimś o wiele więcej. Kimś na granicy.
 - Na jakiej granicy?
 - Granicy Rzeczywistości.
Nic z tego nie zrozumiała.
 - Nie! - krzyknęła - Moi rodzice wyjechali do Anglii, a Chris ma po prostu ładne, niebieskie oczy i pewnie teraz siedzi z babcią w domu i zastanawia się gdzie jestem!!!
 -  Uważasz, że to normalne, że rodzice wyjeżdżają z dnia na dzień i nie kontaktują się w ogóle z dziećmi?  Samantho ... Wiem gdzie oni są ...
Nie dokończył, bo rozległo się głośne uderzenie. Jason runął na ziemie. Sam zobaczyła przed sobą Chrisa, w rękach trzymał zardzewiałą i lekko zabłoconą łopatę.
 - Chris! On wie gdzie sią nasi rodzice! Pomoże nam!
 - Pomoże?
 - Tak, on jest z jasności, powiedział, że cię zna. On jest dobry! - zaczęła gorączkowo tłumaczyć, klękając przy nieprzytomnym chłopaku. Wokół niego było dużo krwi, z rozciętej rany, z tyłu głowy, zadanej ciężkim narzędziem.
 - Nie zawsze to co jasne jest dobre, Samantho.